نفس کشیدن را که ترک کردم روحم تنهایم گذاشت.
جان دوست تر از عزرائیل ندیدم.
| تبليغات | X |
نفس کشیدن را که ترک کردم روحم تنهایم گذاشت.
جان دوست تر از عزرائیل ندیدم.
سال به سال حساب می کنیم.
می رسیم٬ جدایمان می کنند
سرنوشت هم گلابی فرضمان کرده است.
لب به لب... پر از عشق بودیم.
آنقدر اسفند دود کرد که زندگیمان سیاه شد.
و من سرسخت
باور کن در سرم چیزی جز دلت نیست
غافل از دست گره گشای تقدیر...